رشته ی پزشکی
– نظام آموزش پزشکي عمومي شامل ۵ دوره است:
۱- علوم پايه
۲- فيزيوپاتولوژي
۳- کارآموزي باليني
۴- کارورزي باليني
۵- کارورزي
دوره آموزش دکتراي حرفهاي پزشکي شامل مراحل زير است:
اين دوره ضمن آشنا نمودن دانشجويان با مباحث پايه، آمادگي لازم را نيز براي يادگيري علوم باليني در آنان بوجود مي آورد.
طول اين دوره ۲ سال است که در پايان اين دوره دانشجو در آزموني شامل کليه دروس اين دوره شرکت ميکند و در صورت موفقيت به دوره بعدي راه مييابد. هر دانشجو حداکثر دوبار ميتواند در اين آزمون شرکت کند.
ب) فيزيوپاتولوژي :
طول اين دوره ۶ ماه است و طي آن دانشجو ضمن آگاهي از مباني فيزيولوژيک ، با مکانيزم بيماريها و عوامل موثر در آنها به طريق تحليل گرانه آشنا ميشود و نشانههاي بيماريها و تشخيص و درمان آنها را ياد ميگيرد.
ج ) کارآموزي باليني :
طول اين دوره ۲۰ ماه است و هدف شناخت آثار و علائم بيماريها از ديدگاه باليني و آزمايشگاهي به دست آوردن تواناييهاي لازم در به کاربردن انديشه ، استدلال و نتيجهگيري سريع، به منظور برخورد منطقي و صحيح با بيمار و طراحي عمليات پيشگيري درماني است.
د) کارورزي باليني:
طول دوره ۱۸ ماه است و هدف پرورش مهارتها، تقويت قدرت تصميمگيري ، افزايش اتکاء به نفس و تکميل پرورش انديشه از طريق رويارويي مستقيم کارورز با مسائل بهداشتي ، درماني و تقبل مسووليت مستقيم امور بهداشتي، درماني به عهده همه است.
هـ ) کارورزي: دانشجويان قبل از شروع مرحله کارورزي ، در کنکور کارورزي که شامل کلياتي از دروس پايه و اصلي و عمومي فيزيولوژي علوم باليني است و به طور سراسري برگزار ميشود شرکت ميکنند چون گذراندن موفقيتآميز اين آزمون براي راهيابي به دوره کارورزي ضروري است. فارغالتحصيلان ملزم به خدمت در مناطق محروم کشور هستند.
توانایی های لازم :
تصور بسیاری از داوطلبان ورود به دانشگاه به خصوص داوطلبان علاقهمند به رشته پزشکی این است که دانشگاه مثل یک قیف برعکس است که ورود به آن مشکل و خروج از آن بسیار ساده است. در حالی که به گفته دانشجویان این رشته، یک دانشجوی پزشکی باید آمادگی مطالعه، تحقیق و پژوهش را در حد بسیار گسترده و فراگیر داشته باشد؛ یعنی اگر دانشجو بسیار کوشا و علاقهمند نباشد و تنها برای عنوان “دکتری” وارد این رشته شده باشد، حتی نمیتواند مدرک دکترای عمومی خود را به دست بیاورد. زیرا دوره پزشکی عمومی نسبت به رشتههای دیگر، طولانیتر است و در طی این مدت دانشجو باید درسهای متعدد، متنوع، حجیم و نسبتاً پیچیده و دشواری را مطالعه کند.
وضعيت ادامه تحصيل در مقاطع بالاتر :
ادامه تحصيل دانشجويان رشته پزشکي بعد از اتمام دوره پزشکي عمومي در دو مرحله امکانپذير است:
الف ) ادامه تحصيل در رشتههاي تخصصي باليني که داوطلب بعد از قبولي در امتحان پذيرش دستياري سراسري کشور ميتواند در رشتههاي تخصصي که در حال حاضر در داخل کشور ارائه ميشوند ادامه تحصيل دهد.
رشتههاي تخصصي باليني در حال حاضر شامل ۲۳ رشته ميباشد که عبارتند از : جراحي عمومي ، جراحي مغز و اعصاب، جراحي استخوان و مفاصل (ارتوپدي) ، جراحي کليه و مجاري ادراري تناسلي (ارولوژي) ، بيماريهاي اعصاب، بيماريهاي داخلي ، بيماريهاي عفوني و گرمسيري ، بيماريهاي قلب و عروق ، بيماريهاي کودکان، بيهوش ، پزشکي اجتماعي، پزشکي هستهاي ، آسيبشناسي (پاتولوژي) ، پوست ، پزشکي فيزيکي و توانبخشي، چشمپزشکي ، پرتودرماني (راديوتراپي) ، پرتوشناسي تشخيصي (راديولوژي) ، زنان و زايمان ، روانپزشکي، گوش و حلق و بيني ، پزشکي قانوني و طب کار ميباشد.
ب) ادامه تحصيل در رشتههاي علوم پايه ، فارغالتحصيلان رشته پزشکي ميتوانند در تخصصهاي علوم پايه پزشکي نظير فيزيولوژي ، ايمونولوژي، ژنتيک، ويروسشناسي پزشکي، ميکروبشناسي پزشکي ، انگلشناسي پزشکي، بيوشيمي ، آمار حياتي و تغذيه نيز شرکت نمايند.
آينده شغلي ، بازار کار ، درآمد:
بازار کار رشته پزشکي از منزل شخصي پزشکان شروع و تا بيمارستانها، کلينيک ها، درمانگاه ها، اورژانس ها و کليه مراکز درماني در بخش هاي دولتي و خصوصي، ورزشگاه ها و غيره گسترش مي يابد و در صورت بضاعت و توانائي مالي امکان تأسيس مطب را نيز مي توان يکي از بخش هايي دانست که پزشک اشتغال خود را فراهم مي کند با این حال امروزه از گوشه و کنار میشنویم که برای فارغالتحصیلان پزشکی بازار کار مناسبی وجود ندارد. در حالی که هنوز در بسیاری از شهرهای کوچک و مناطق محروم با کمبود پزشک مواجه هستیم. از سوی دیگر فارغالتحصیل پزشکی حتماً نباید در مطب بنشیند و نسخه بنویسد، بلکه در زمینه پزشکی شغلهای مختلفی هست که میتوان انجام داد. برای مثال زمینههای تحقیقی بسیاری در این رشته وجود دارد. امّا متأسفانه تعداد فارغالتحصیلانی که مایلند در این زمینه کار کنند، بسیار انگشتشمار است
عمدهترين موقعيتهاي شغلي که بيشتر پزشکان ميتوانند جذب آنها شوند،
عبارتنداز:
الف ) مطبهاي شخصي که بر حسب تمايل پزشک و نياز منطقه در شهرها و روستاها داير ميگردد و پزشکان ويزيت مراجعان را در مطبها انجام ميدهند.
ب ) بيمارستانها و درمانگاههاي خصوصي و دولتي که در آنها پزشکان به تشخيص و درمان بيماريهاي مراجعان خود ميپردازند.
ج ) مراکز بهداشتي درماني شهري يا روستايي که اغلب مديريت و سرپرستي اين مراکز به عهده پزشکان عمومي ميباشد و همچنين اين مراکز از پزشکان عمومي براي تشخيص، درمان و پيگيري بيماريها نيز استفاده مينمايند.
